| ← Job (24/42) → |
| 1. | ‹‹Niçin Her Şeye Gücü Yeten yargı için vakit saptamıyor? Neden Onu tanıyanlar bu günleri görmesin? |
| 2. | İnsanlar sınır taşlarını kaldırıyor, Çaldıkları sürüleri otlatıyorlar. |
| 3. | Öksüzlerin eşeğini kovuyor, Dul kadının öküzünü rehin alıyorlar. |
| 4. | Yoksulları yoldan saptırıyor, Ülkenin düşkünlerini gizlenmeye zorluyorlar. |
| 5. | Bakın, yoksullar çöldeki yaban eşekleri gibi Yiyecek bulmak için erkenden işe çıkıyorlar, Çocuklarına yiyeceği kırlar sağlıyor. |
| 6. | Yemlerini tarlalardan topluyor, Kötülerin bağındaki artıkları eşeliyorlar. |
| 7. | Geceyi giysisiz, çıplak geçiriyorlar, Örtünecek şeyleri yok soğukta. |
| 8. | Dağlara yağan sağanaktan ıslanıyor, Sığınakları olmadığı için kayalara sarılıyorlar. |
| 9. | Öksüz memeden uzaklaştırılıyor, Düşkünün bebeği rehin alınıyor. |
| 10. | Giysisiz, çıplak dolaşıyor, Aç karnına demet taşıyorlar. |
| 11. | Teraslar arasında zeytin eziyor, Susuzluktan kavrulurken Şarap için üzüm sıkıyorlar. |
| 12. | Kentlerden insan iniltileri yükseliyor, Yaralı canlar feryat ediyor, Ama Tanrı haksızlığı önemsemiyor. |
| 13. | ‹‹Bunlar ışığa başkaldıranlardır; Onun yolunu tanımaz, İzinde yürümezler. |
| 14. | Gün kararınca katil kalkar, Düşkünü, yoksulu öldürür, Hırsız gibi sıvışır geceleyin. |
| 15. | Zina edenin gözü alaca karanlıktadır, ‹Beni kimse görmez› diye düşünür, Yüzünü örtüyle gizler. |
| 16. | Hırsızlar karanlıkta evleri deler, Gündüz gizlenir, ışık nedir bilmezler. |
| 17. | Çünkü zifiri karanlık, sabahıdır onların, Karanlığın dehşetiyle dostturlar. |
| 18. | ‹‹Diyorsunuz ki, ‹Suyun üstündeki köpüktür onlar, Lanetlidir ülkedeki payları, Kimse bağlara gitmez. |
| 19. | Kuraklık ve sıcağın eriyen karı alıp götürdüğü gibi Ölüler diyarı da günahlıları alıp götürür. |
| 20. | Rahim onları unutacak, Kurtlara yem olacak, Bir daha anılmayacaklar. Haksızlık bir ağaç gibi kırılacak. |
| 21. | Onlar çocuğu olmayan kısır kadınları yolar, Dul kadına iyilik etmezler. |
| 22. | Tanrı, gücüyle zorbaları yok eder, Harekete geçince zorbaların yaşama umudu kalmaz. |
| 23. | Tanrı onlara güven verir, Ona güvenirler, Ama gözü yürüdükleri yoldadır. |
| 24. | Kısa süre yükselir, sonra yok olurlar, Düşerler, tıpkı ötekiler gibi alınıp götürülür, Başak başı gibi kesilirler.› |
| 25. | ‹‹Böyle değilse, kim beni yalancı çıkarabilir, Söylediklerimin boş olduğunu gösterebilir?›› |
| ← Job (24/42) → |